neden.

kendi kendime yazıp, duruyor..yazdıklarımı da e-posta ile ya kendime ya da açtığım farklı e-posta hesaplarına gönderiyordum. Gizemli olmak da bir yere kadar canım!

bunca zaman blog açmadın da şimdi neden açıyorsun diye soran okura cevabım. Hormonlar, a dostlar! 

etrafıma bıdı bıdı etmekten, sızlanmaktan ağlamaktan ben yoruldum. keza onlarda sıkılmış olabilir. Evet bu bir süreç belki, sonu da belli belki ama yine zaman geçmiyor. Fiziksel yıpranmanın yanında birde içimdeki depresif yan beni zorluyor. Yeter ulan! desen kime,neye? Geçecek desen? E,ne zaman? 

İşimiz gücümüz anca bıdı bıdı. ne güzel olurdu bende bugün ne giysem tadında bir blog açsaydım? içimizde açılırdı hem ?! ama ne mümkün yazabilmek için illa içimin sıkılması lazım. Bu da değişik bir ihtiyaç anacım. Rahatlamanın yolu bu. 

Bizde zaten dert çok  kendi kendine takılsaydın, derdimize dert eklemeseydin diyen varsa..burada görüşmemiz sona ermiştir. 

kalan sağlar içinde diyeceğim o dur ki, görmemişin blogu oldu yazar dururum artık.

Sed.